Familie én TSN-collega's - Tjitske & Anouk

Hoe is het om met je moeder samen te werken in de zorg? In dit interview vertellen collega’s Tjitske en Anouk – beide werkzaam op woonzorglocatie Voor Anker te Slochteren/Hoogezand, over hun ervaring.

Tjitske is sinds september 2024 regisserend verpleegkundige bij TSN Zorg. Dit doet ze voor de afdeling Bark op Voor Anker. Vóór TSN heeft ze ook altijd in de zorg gewerkt bij een thuiszorgorganisatie en zelfs een korte periode in het ziekenhuis. 

Dochter Anouk rijdt sinds ongeveer negen maanden bij Voor Anker ‘op de bus’, zoals ze zelf zegt. Ze brengt bewoners, bezoekers, collega’s en ook maaltijden heen en weer in het gebied Slochteren en Hoogezand.

Eerste baan in de zorg

Waar Tjitske al sinds haar zestiende werkt in de zorg is het voor Anouk nog relatief nieuw. Anouk: “Voor mij is dit mijn eerste baan als chauffeur in de zorg. Eerder was ik pakketbezorger. De rijervaring met grote bussen had ik dus al. Het verschil is dat ik nu elk halfuur op pad ben om mensen op te halen. En dat bevalt heel erg goed.” 

Ze was een tijdje geleden niet per se op zoek naar een nieuwe baan in de logistiek. Het was haar moeder die haar wees op de vacature als chauffeur bij Voor Anker. De chauffeur was namelijk hard nodig sinds de woonzorglocatie tijdelijk is verhuisd van Hoogezand naar Slochteren. Tjitske: “Behalve het informeren over de baan heb ik me er bewust afzijdig van gehouden, dan krijg je ook geen gedoe achteraf. Er waren namelijk best veel andere sollicitanten. Het was voor mij uiteindelijk ook een verrassing dat ze aangenomen was. Maar toen ik hoorde dat ze het was geworden was ik blij, want ik wist zeker dat dit bij haar ging passen.” 

Samen op de werkvloer

De eerste weken hielden Tjitske en Anouk stil dat ze familie zijn, het leek ze verstandiger. Dat lukte niet lang, maar gelukkig zijn zowel collega’s als bewoners er tot nu toe positief over. Veel zien ze elkaar trouwens niet op de werkvloer, omdat ze op andere tijden beginnen. Daarnaast is Anouk natuurlijk veel onderweg terwijl Tjitske op de locatie zelf aanwezig is. Tjitske: “Wat ik dan altijd leuk vind is als ik Anouk in de wandelgangen hoor lachen. Ik hoor gewoon dat ze veel plezier heeft. Die is ook weer in the building denk ik dan.”

Werken met winters weer

Met het extreme weer van de afgelopen winter vond vooral Tjitske het wel iets lastiger dat Anouk als chauffeur bij TSN Zorg werkt.

Tjitske: “Het was niet altijd even veilig op de weg. Soms werd geroepen dat de chauffeurs wel moesten blijven rijden en iedereen ophalen. Maar één van die chauffeurs die moet rijden is wel mijn dochter dacht ik dan. Toen zat ik wel in een spagaat. Vanuit de organisatie gezien begreep ik het, maar als moeder zijnde…”

Anouk: “Ja dat vond ze wel echt spannend, maar ik beloofde haar dat als ik het niet zou vertrouwen ik de bus aan de kant zou zetten met al die sneeuw en ijzel. En er werd vanuit TSN Zorg wel op het hart gedrukt om voorzichtig te doen en goed om mezelf en de bewoners in de bus te denken hoor! 

De regendans

Buiten werktijd om bespreken Tjitske en Anouk het reilen en zeilen op Voor Anker weinig.  Anouk: “We hebben het soms wel eens over het werk als we bij elkaar gaan koffiedrinken of elkaar zien. Dat je iets beleefd hebt en hoe je week is geweest, maar het heeft niet de overhand. Zo heb ik ooit een keer met een bewoner het liedje van De regendans gezongen in de bus, omdat het heel erg regende. Dat soort grappige dingen vertellen we elkaar wel.”

Geleerd van je moeder

Iets waar Anouk in het begin tegenaan liep was omgaan met dementie. Anouk: “Mensen die de diagnose hebben komen natuurlijk ook bij mij in de bus. Mijn moeder heeft me echt goed uitgelegd hoe je er op een zo prettig mogelijke manier voor die voor mij onbekende persoon mee om kan gaan. Inmiddels herkennen bewoners me steeds meer en ik leer hen ook beter kennen. Ik heb met heel veel bewoners een leuke klik.”

Tjitske is trots op hoe Anouk in het algemeen met mensen is op het werk. Tjitske: “Ik vind haar heel geduldig. Of ze dat nou van mij heeft? Daarnaast is Anouk heel zorgzaam en wil ze het altijd goed doen voor een ander. Ze maakt het mensen graag naar de zin, ook onze bewoners. Soms zit ze te puzzelen of drinkt ze koffie met ze. De tijd nemen, dat past bij haar en herken ik ook wel van toen ze nog thuis woonde.”

Wat Anouk terugziet bij zichzelf en haar moeder qua karakter is een bepaalde vrolijkheid. Anouk: “Zo af en toe zie ik haar in de eetzaal met de bewoners. Dan is ze altijd vrolijk en vriendelijk. Dat hebben we allebei wel. En een beetje lekker maf doen soms, we nemen niet altijd alles te serieus.”

Moederdagtradities

Ze hebben geen echte Moederdag traditie. Anouk: “Maar even bij haar langsgaan doe ik altijd! En vaak koop ik samen met mijn broertje wat leuks.”

Tjitske: “Vroeger kreeg je van die knutseltjes op Moederdag, wel lief. En toen ze nog thuis woonde gingen we samen ontbijten, maar dat doen we nu niet echt meer. Voor mij moet het vooral geen verplichting zijn van waardering op een bepaalde dag; ik weet en voel het gelukkig zo ook wel!”

Tot slot nog een wijsheid die Tjitske wil meegeven aan Anouk. “Blijf vooral in de toekomst ook doen waar je hart ligt.” 

Een mooi moeder-dochter verhaal! Nieuwsgierig naar meer? Lees dan ook het interview met Jeanette en Kay!