Wilma Koops, regisserend wijkverpleegkundige “Het prachtige werk van de wensambulance”

Het creëren van een uniek moment
Mijn collega komt het kantoor binnen en valt met de deur in huis: “Ik ga de wensambulance regelen”. Een 46-jarige vrouw, moeder van drie opgroeiende kinderen in de leeftijd van 15 tot 21 jaar en getrouwd, is cliënt bij ons. Acht maanden geleden werd de zorg gestart na een warm gesprek tijdens de intake met een mooi echtpaar waarvan mevrouw ernstig ziek bleek te zijn: Uitgezaaide kanker met een slechte prognose. Daar waar ik het leven op dat moment erg oneerlijk vond, stonden zij in de vechtmodus; het hoofd omhoog en genieten van de tijd die er nog is! Met heel veel respect voor deze levenskracht, rolde er nadien in de auto een zeldzame traan over mijn wang; het gesprek had enorm veel indruk op me gemaakt! Vanaf dag één raakte dit gezin ons hele team en voelde onze rol in de zorg zo waardevol! We vulden de echtgenoot aan waar we konden met steeds meer uitbreiding van zorg totdat zijn vrouw bedlegerig werd en het einde ineens sneller leek te naderen dan verwacht.

De wensambulance was vlot geregeld, zelfs op het laatst nog een week vervroegd. Ook zij zagen de urgentie en regelden in snel tempo een geweldige dag in Dolfinarium. Samen met manlief en hun drie kinderen heeft ze een onvergetelijke dag gehad! Ze wilde zo graag deze dag met de dolfijnen opnieuw beleven. Tijdens hun verkeringstijd, meer dan twintig jaar terug, had ze haar vriendje hier mee naar toe gevraagd. Terwijl hij het ietwat kinderachtig vond, zag hij die dag een stralende vrouw die optimaal genoot waardoor ze later terugkeken op een geweldig uitje. Die fijne sfeer van toen wilde ze zo graag nu met het gezin opnieuw beleven. De brancard kwam tot naast het water en tot op tien cm kwam de neus van de dolfijn tot aan haar hand. Later kregen we een foto te zien van een stralende vrouw met haar kinderen en man om zich heen. Eén moment zorgeloos gelukkig; opnieuw stralend genieten! Er werd nog wat gegeten en gedronken waarnaar ze naar huis gebracht werd. Er werd nog vaak en lang gepraat over dit unieke moment.

Zes weken na haar overlijden kom ik op huisbezoek. De kinderen zijn er ook waar ik door de echtgenoot ontvangen word met koffie. “Wat hebben we een dag beleefd om nooit te vergeten!” vertelt meneer met twinkeltjes in zijn ogen. “Ze heeft nog zo enorm kunnen genieten van die ene dag!” Mijn collega die het idee voorstelde, werd nogmaals enorm bedankt. Wat met één belletje gerealiseerd was, werd een topdag! Wat doen de vrijwilligers van de wensambulance goed en dankbaar werk! Ze creëren de mooiste herinneringen die zo waardevol zijn.

Terugkijkend hebben we deze intense zorgvraag met het hele team vol goede zorgen afgerond. We hebben ons steentje bij mogen dragen in de moeilijkste periode van hun leven. Wat heeft dit hechte gezin het krachtig met z`n allen doorstaan! Daar waar zij afscheid hebben moeten nemen van een mooi mens, nemen wij op onze beurt afscheid van een tijd die we allemaal bij ons dragen als zorgprofessional; dankbaar voor ons werk. In de auto op weg naar huis na dit laatste huisbezoek, rond ik in gedachten deze zorgvraag af met een glimlach; waardevol en vol trots op mijn team!