Wilma Koops Een ‘luchtig’ verhaal

Wilma Koops is regisserend wijkverpleegkundige bij TSN en schrijft graag over de dingen die ze tijdens haar werk tegenkomt. Deze keer vertelt ze over het intakegesprek met meneer Janssen*

Vandaag ben ik op intakegesprek bij echtpaar Janssen. Meneer Janssen is 72 jaar en heeft COPD gold 4. Zijn vrouw is net een jaar jonger en heeft de diagnose Alzheimer. Tot voor kort zorgden ze allebei voor elkaar zonder hulp van buitenaf. De één maakt elke dag een heerlijk ontbijtje, beschuit met een gekookt eitje en de ander zorgt elke dag voor wat lekkers bij de koffie. Geen vuiltje aan de lucht. De balans was wankel, maar het lukte! Echter na de laatste exacerbatie van meneer is het nu toch nodig om extra hulp te aanvaarden. We worden in zorg gevraagd om meneer te ondersteunen bij het douchen en aankleden zodat hij nog een beetje energie overhoudt voor de rest van de dag. We hebben een fijn gesprek en al gauw gaat het over 'ventieltjes'. 

Er ging bij mij niet meteen een lampje branden. Ik dacht nog misschien was hij fietsenmaker? Hij vertelt dat de zogenoemde ‘ventieltjes’ zijn leven hebben verrijkt en hem meer lucht geven.. "Wilt u een ventieltje zien?" Vraagt zijn vrouw en ik weet niet goed wat te antwoorden: "euhm..." Ondertussen denk ik aan haar Alzheimer. Wat bedoelt ze nu eigenlijk? Maar voordat ik antwoord kon geven, liep ze naar de kast in de woonkamer. Ze komt terug met een klein potje, gevuld met ‘een ventieltje.’ Ik kijk meneer aan en hij begint te lachen. "Jij hebt er zeker nog nooit van gehoord?" Nee, dit kwam voor mij uit de lucht vallen en ik observeer het 'plastic' dingetje in het potje. "Vijf jaar geleden hebben ze, op het moment dat ik niets meer kon, vijf van deze ‘ventieltjes’ aangebracht in mijn longen.  Ik kon niet meer zwemmen, iets wat ik altijd zo graag deed met een vriendengroepje. Mijn conditie was weg en alles viel me zwaar.. Ik had nog een longvolume van 17%. Na de operatie, en de revalidatie ervan, zat ik op 37%. Voor mijn gevoel ging het me weer helemaal voor de wind. Vervolgens heb ik nog heerlijk een aantal jaren elke week gezwommen en genoten van de gezelligheid van mijn kameraden." Wauw, ik ben onder de indruk... “Ja…”, gaat zijn vrouw gaat verder. “Door deze operatie mochten we nog mooi een paar jaar samen genieten van het leven.. We maken regelmatig een autoritje en knutselen soms samen wat in zijn atelier, wat we aan huis hebben. Hij maakt de meest prachtige ornamenten." Och, ik voel een zuchtje liefde; hier moet ik niet al te luchtig over doen ;)

Eenmaal thuis laat dit mooie verhaal me niet los. Ik verdiep me een beetje meer in de operatie die deze man heeft ondergaan. Het 'plastic' dingetje bleek gemaakt van nikkel-titanium met een siliconen laagje.  Google vertelt me dat de ventielen bedoeld zijn om kortademigheid te verminderen, meer te kunnen doen en de kwaliteit van leven te verbeteren. Het meest zieke deel van de longen wordt afgesloten door een paar van deze kleine ventielen.  Het gezonde deel kan daardoor beter te werk gaan." Ik vind het erg interessant en lees nog even verder:
Aan het uiteinde zit een siliconen ventiel die bij inademen gesloten blijft en bij uitademen opengaat en daardoor lucht en slijm naar buiten laat gaan.

Ik kijk nog eens naar de foto die ik mocht maken van het ventieltje en ben nog steeds verwonderd, Soms komt een onderwerp voor een blog zomaar uit de lucht vallen.

Wil je ook bij TSN komen werken? Kijk dan op www.werkenbijtsn.nl voor onze vacatures.

*Vanwege privacy is in dit artikel niet de echte naam van meneer Janssen gebruikt.