Wilma Koops Ait vedan; het levensmotto van een sterke vrouw

Wilma Koops is regisserend wijkverpleegkundige bij TSN en schrijft graag over de dingen die ze tijdens haar werk tegenkomt. Deze keer vertelt ze over een sterke vrouw van 90+ met een mooi Twents levensmotto. 

Ik weet niet wat het is, maar ik heb iets met 90-plussers. Allereerst heb ik veel respect voor de vaak bewonderenswaardige manier waarop de mens deze leeftijd heeft behaald. Maar ook voel je hoeveel ze nog van het leven houden. Vorige week kwam ik op intakegesprek bij mevrouw Visscher*.

Wanneer ze de deur opendoet, zie ik een fitte en vitale vrouw, die eruitziet als 63. Ik check voor de zekerheid nog even haar naam, maar ik sta voor de juiste deur. Ze vraagt meteen of ik iets te drinken wil. “Tijdens een gesprek hoort een gezellig drankje hoor”, zegt ze. Ik heb wel zin in een kop koffie antwoord ik. "Zal ik je dan verwennen met kop cappuccino?" Ik voel me meer dan welkom. Om een beetje meer context te krijgen bij de hulpvraag en een beeld bij deze alleenwonende, zelfstandige vrouw, vraag ik of er ook een liefde in het leven  is of is geweest. "Nou…" begint ze. "Het begon allemaal in 1947, twee jaar na de oorlog. Als 17-jarig meisje werd ik verliefd op een knappe man. Hij was 19, maar moest al snel met het leger mee naar Indië. We schreven ontelbaar veel brieven en bleven 5 jaar op elkaar wachten. In 1952 kwam hij weer terug naar Nederland en toen in 1958..." 

Ik hang aan haar lippen! Het is net alsof ik een luisterboek volg en ik ben nieuwsgierig naar het volgende hoofdstuk. Ze vertelt vervolgens honderduit over haar leven, het trouwen, het verhuizen naar Amerika, maar ook over de voor haar moeilijke onderwerpen. "Toen we ons eigen bedrijf op hebben gestart in de jaren 60, hebben we hard gewerkt, volop genoten van het leven en gehoopt op kinderen, maar helaas....” Beeldend vertelt ze over de omgeving in het mooie warme huis, vliegreizen terug naar Nederland en hoe ze als sterke vrouw na de scheiding zich vasthield aan het Twentse levensmotto: ‘Ait vedan’, altijd doorgaan. Zo af en toe probeer ik in het verhaal, wat uitwijkt naar veel zijsporen, haar weer terug te halen in de tijd. We waren bij 1978...

Ik luister aandachtig naar de verhalen die volgen. Wat een geweldige vrouw! Inmiddels heeft ze een nieuwe heup en zit er een stukje cement in de weg wat pijn veroorzaakt. Ze gaat verder: "tja...nu heb ik hulp nodig met wassen, douchen en aankleden, maar ik laat jullie niet alles overnemen hoor. Ik heb al 94 jaar mijn eigen bed opgemaakt en dat blijf ik doen." Ondertussen hoor ik het deuntje van een binnenkomend appje en zie ik ‘gewoon’ een smartphone op tafel liggen. Volume op stand 28, anders hoort ze het niet. "Mag ik wel even kijken?”, vraagt ze. “Ik verwacht een belangrijk bericht". Tuurlijk! Vol verwondering zie ik hoe handig ze met de smartphone overweg kan. Niet veel later wordt ze gebeld en is het toch een merkwaardig beeld; 94 jaar en dan mobiel bellen, mijn respect groeit met de minuut. Na anderhalf uur heb ik een heel fijn gesprek gehad en de nodige info opgehaald om een zorgplan op te stellen. Maar dit bezoek was zoveel meer dan alleen dat. Ik bedank haar want ze heeft mijn dag gemaakt! “Ik moet jou bedanken. Dit gesprek is al 10% van mijn herstel!”, sluit ze dankbaar af. 

Wil je ook bij TSN komen werken? Kijk dan op www.werkenbijtsn.nl voor onze vacatures.

*Vanwege privacy is in dit artikel niet de echte naam van mevrouw Visscher gebruikt.